Kolejny raz zaczynam od nowa.
Znów wyrzucam to co zbędne z mego życia.
Po raz n-ty myślę by zmienić zasady tej gry, lecz po cóż?
I tak wszystko skończy się tak samo.

Wyczekując każdej minuty by się z Tobą spotkać.
Poczuć Twój zapach, zobaczyć Twój uśmiech.
A to tylko gra pozorów.
I na tym się kończy.

Bywasz bardziej nieobliczalny niż mogłam to sobie wyobrazić.
Myślałam, ze to ja jestem geniuszem,
Że to ja jestem ta najlepsza i najmniej przewidywalna.
Czyżbym się myliła?

Bo jesteś mym guru.
Bo nie ważne to co powinno być ważne, gdy w grę wchodzi spędzić z Tobą pare minut.
Bo nie ważny jest cały świat.
Tylko Twoje łagodne spojrzenie.

A ja znów myślałem, że to będzie inna bajka.
Dużo się w sumie nie pomyliłam.
Jest inaczej, jest wyjątkowo.
I chwile z Tobą, są jedyne w swoim rodzaju.

Tego świata jeszcze nie znałam,
Z tego świata nie chce się wydostać.
Bo po malutku, to jest mój świat, który kiedyś był Twoim.

Tylko powierz mi siebie,
Tylko spróbuj mi bardziej zaufać.
Ja nie będę ranić, już wystarczy.

...
Bo wystarczająco zterroryzowaliśmy nasze światy.

Zastanawialam sie ostatnio jak sie zmienia ludzki charakter. Na jakiej zasadzie. Mowi sie czasem, ze ktos sie cofa w rozwoju, a w skali wieku idzie w gore. Na jakiej zasadzie sie tak mysli? I co ma na to wplyw?

Po dluzszym namysle stwierdzam, ze srodowisko. Jak zwykle. Gdyby ktos przez cale zycie obcowal w tym samym otoczeniu i tak by sie zmienil. Dlaczego? Bo grupa by sie soba nie znudzic sama zaczela by sie zmieniac. Choby poczawszy od zmiany miejsc spotkan, przywitania itp itd. Ale nie o tym chcialam. Chcialam o zmianie charaktru. Glownie chcialam sie zastanowic CO i byc moze KTO tak wplynal na to kim jest teraz. Na to jakimi priorytetami sie posluguje przy podejmowaniu decyzji.

Jaka jestem? Uwazam, ze mam silny charakter. Bardzo silny i uparty. Czesto podejmuje decyzje pochopnie, ale mimo wszystko ich nie zaluje. Wychodze z zalozenia, ze nie moge zalowac zadnego kroku ktory zrobilam, bo bym musiala usiasc w miejscu i sie poplakac. Nie o to chodzi. Na pierwszy rzut oka jestem arogancka. Gdy na kims mi nie zalezy traktuje go z buta. Nie wazne co ma do powiedzenia. Pogadales? To spadaj. Ale jestem rowniez wyrozumiala. Potrafie pojac, znajlepsza pociecha w zlych chwilach, dla przyjaciela, jest sama moja obecnosc i cisza. Bo przeciez beznadziejne gadanie 'wszystko bedzie dobrze' jak dla mnie, zamiast poprawiac humor to tylko dobija i chce sie az krzyknac 'KIEDY DO CHOLERY', lagodnie to ujmujac. Nie wiem czy jestem ambitna. To zalezy od dnia i, doslownie, mojego humoru. Czasem lubie sobie wszystko poolewac, luz blus byle do przodu. A czasem za wszelka cene chce cos osiagnac. Momentami bywam nachalna. To silniejsze ode mnie. Ale kiedy sie na tym lapie potrafie powiedziec sobie stop. Moge sie glosno przyznac, ze nie szanuje facetow. Moze paru ktorzy cos dla mnie znacza (sa gdy potrzebuje pomocy tzw przyjaciele). Poprostu stracilam do nich szacunek i tyle. Facet moze sie bawic dziewczyna? To czemu dziewczyna nie moze nim? Tez potrafie grac w ta gre i tyle.

A teraz pytanie, co lub kto tak wplynelo na to ze taka jestem. Bo np kiedys bylam doslownym przeciwienstwem siebie. Gdyby kazde powyzsze zdanie napisac odwrotnie to byscie mieli obraz mnie jeszce z przed dwoch lat?

Mysle, ze ludzie. A raczej jedna osoba. Poprostu obserwujac kogos mozna zobaczyc w nim siebie. I zmienic sie nieswiadomie. Czasem jednak gdy probujemy sie zmieniac swiadomie, zadko to wychodzi. Przewaznie paujemy sie w jeszcze wieksze klopoty.

Wiec o to tak naprawde chodzi z tym charakterem? Chyba o to, ze nie wazne jaki kto jest, zawsze powinien pamietac by szanowac innych. Ja jednak tak nie potrafie...

Czy wiesz ile minut minelo?
Nie pytaj od czego,
Powiedz mi ile...
Nie mysl o naszym ostatnim spotkaniu,
Powiedz mi ile minut...

Bo widzisz, sam naprawde nie wiesz.
To mnie cieszy,
Lubie gdy jestes przybity niewiedza.
Przestan juz myslec o tych minutach.
I tak sie nie doliczysz.

Mowisz 'o co ci chodzi? do czego zmierzasz?'
Jakbys odpowiedzi najoczywistszych nie znal...
Przestac czuc, moj odwieczny cel...
Wiem, ze sie mnie boisz.
Nie znosisz tej nieczulosci.

Kochaj mnie, usmiechnij sie czule.
Za czesto tak mawiasz.
Wole, szyderczy usmieszek.
Nawet nie wiesz, ze to w nim sie zakochales.
On Cie zwabil,

A teraz zniszczy do konca,
Wlasny egoizm.
Wlasne darzenie do nieczulosci.
Lecz co ze mna bedzie...
Gdy naprawde mnie zostawisz?

      Nie krzykne za Toba,
Uniesie sie w powietrzu gluchy jek.

Tak bym chciala tyle nie myslec.
Nie zanurzac sie kazdej nocy we wspomnieniach.
Nie odliczac dni do niewiadomo czego.
Minut do nie wiadomo jakich chwil.
Przestac oddychac dla Ciebie.
Tak poprostu zyc dla siebie.
Bys nie byl celem mych krokow.
Lecz...
Przeciez to mi nie ciazy.
To mi dodaje sil.
Jakos latwiej mi sie wstaje rano.
Mimo to chcialabym przestac tak zyc.
Chyba, ze mnie utwierdzisz w przekonaniu, ze warto.
Poki co...
Podziekuje Panu za taki stan rzeczy.

Codzien stawiam nowe kroki.
Codzien probuje podniesc sie.
Lecz to nie jest proste,
Kiedy wiem ze po ruinach stapac chce.
Po ruinach zycia.
Naszego wspolnego zycia.
Nie da sie juz poskladac tego.
Proste nie jest naprawienie bledow,
Ktore zburzyly piekno.

W niebo z dolu spogladam.
Tyle gwiazd na niebie.
Kiedys jedna dla mnie swiecila.
Lecz teraz mysle, ze zniknelo w dziure.
Ksiezyc juz tak nie blyszczy.
Pozostala po nim ciemna plama.
Nie jest latwo go rozswietlic.
Potrzebuje dac mu troche ciepla.
Lecz wciaz opadam na dno.
I nie potrafie wspiac sie w gore.

Tyle ciepla moglam dac Ci.
Lecz nic z tym nie zrobilam.
Zmarnowalam swoja szanse.
Teraz moge tylko plakac.
Zmarnowalam Twoja milosc.
Teraz nic juz nie naprawie.

Bo zapozno na przepraszam.
Bo zapozno juz na zmiane.
Bo zapozno by odzyskac to co piekne bylo w Nas.

...

Podales mi swa dlon.
Czasem sie jej lapalam, a czasem patrzylam z odraza.
Wciaz podchodziles ze spojrzeniem szczeniaka pytajac:
Moze jednak przyjmiesz pomoc?
Lecz ja jej nie potrzebowalam.
Oboje o tym wiedzielismy.
Potrzebowalam bata,
Ktory nauczy szanowac.
Ktory otworzy oczy.
Probowales sercem dotknac mych oczu.
Oswiecic mnie czym jest milosc.
A ja spojrzeniem lagodnym probowalam oszukac Twoje serce.
Odsunac Cie na chwile.
Lecz i tak skutki nigdy nie byly takie jakich sie spodziewalam.

Teraz wiem...
Daj mi swa dlon.
Utule ja jak najcenniejszy skarb.
Zloz mi swe serce.
Pokaze, ze jest we mnie milosc.
Nie czytaj kart zamknietej ksiegi.
Przeszlosc tylko dezorientuje mnie!
Nie moge prawidlowo funkcjonowac,
Gdy na czole masz napis:
Wciaz pamietam.
Ja o tym wiem Kochany!
Tego nie da sie zapomniec.
Lecz...
Moze stworzmy pozory niepamieci?
A moze cos z tego wyjdzie?
Jak myslisz?

...
Gdy podasz mi swa dlon powtornie,
Ogrzeje ja jak nigdy wczesniej.
Gdy zlozysz mi swe serce,
Nie zamkne go w zlotej klatce,
Lecz poloze na czerwonej poduszce przy otwartym oknie.

Wracam tutaj.
Czas najwyzszy, bo chyba pomalu zapominam, po raz, jak sie pisze... po dwa czy to wazne? Zapewne pozniej o tym wspomne...

Na rozgrzewke po kilku miesiecznej przerwie ->
_________________________________________


Wspomnienia zakopac dzis chcialam.
Nie wyszlo.
Czy to dziwne?
Zasmiac sie w glos bym mogla,
I smiac do rana z samej siebie.
Z mojego wysokiego poziomu intelektualnego,
Z tego jak sobie radze z mysleniem.
Bo... wszystko mogly by byc proste, jasne i oczywiste,
A ja poprostu lubie komplikowac.
Jest weselej, jest trudniej...
Wiec zagladam w wspomnienia i naturalnie,
Widze Ciebie.
I kogos jeszcze.
Wiadomo, nie jestes tam sam.
Zawsze musi byc partner zabawy, ktory by od Ciebie odrywal ma uwage.
Ten 'drugi' co zabiera mi duzo energii.
A ja chce tylko o Tobie snic.
Tylko z Toba zyc.
Ale me myslenie...
Jest zbyt skaplikowane, to wszystko by prosto zyc.
I zasypiam znow chorujac.
A chorobe ma zwe 'wspomnienia',
Bo to nie jest piekne cierpiec wspominajac.
To chore.

Zdazylo sie to tak spontanicznie.
Nikt nic nie planowal.
Na nic nie czekal.
Kazdy mial ulozyne plany.
Czy do konca?
To juz nie istotne.
Bylo milo.
Wszystko bylo dla mnie, dla Ciebie.
Nic nam nie bylo potrzeba.
Byl smiech, tak czysty i radosny, ze nam wszyscy zazdroscili.
Spacery wieczorne i skoki przez plot.
Pamietasz?
Ja nie zapomne tej drogi.
Lecz nie bylo tak wesolo.
Miales wczesniej ulozony plan.
Myslalam, ze go zmieniles.
Po co zmieniac skoro byl dobry?
Wtraciles tylko maly rozdzial w ramach przerywnika.
Malej rozrywki.
Oderwania sie od planu.
I zyles jak dziecko.
Bo to byla przyjazn.
Chcialabym powiedziec, ze czysta.
Ale nie zrownam sie do Twojego poziomu i nie sklamie.
To bylo cos wiecej niz przyjazn.
I wiesz o tym tak samo dobrze jak ja.
A w dzisiejszym wieku,
To marna wymowke sobie wybrales.
I nara.

Juz za pozno bym Cie przepraszala.
Wiem,
Jaki blad popelnilam
Naiwnie myslac, ze jest jak mysle.
Ze cos wskoram.
Bo gdy robie sie slaba.
Nie karmisz mnie swym zartem,
Usmiechem.
Mam tysiac mysli na sekunde.
Negatywnych mysli.
Lecz nie w tym problem, moj drogi.
W zycie je wprowadzam,
To jest problem.
I nie zasluguje na druga szanse?
Przeciez to moj pierwszy blad...!
A nie jestem (chyba) byle kim,
By tak odejsc.
I nawet glowy za mna nie odwrocisz.

...?

Wyszlam z ukrycia.
Nie tule sie do scian,
Juz nie czuje z nimi powiazania.
Kazde Twoje slowo traktuje z czcia.
Poprostu lubie Twoj glos.
Widziec na wyswietlaczu telefonu z rana Twoje imie.
Wtedy pierwsza mysl do Ciebie mknie...
Przepraszam.
Ona i bez tego szuka Cie.
Ha!
Obezwladniasz mnie, wiesz?
Kradniesz mnie,
Lecz uwazaj na mnie.
Nie zawsze jestem taka slodka,
Lobuz ze mnie.
Nie bede klamac mowiac, ze malutki.
Nie zadziaj, wiesz?
Moze Cie pokocham.
Obezwlanie slodkim mrugnieciem oczka.
Lecz nie probuj mnie oklamac.
Serca zlamac...
Nie dam Ci.
Ugryze Cie najmocniej jak sie da.
Pozytywnie mowiac...
Badzmy soba bez knucia i kombinowania.
Przeciez szkoda zepsuc to glupota.
Bo jest slodko i beztrosko...
Co nie?

Chcialam z tym skonczyc.
Bo nie potrafie pieknie pisac.
Lecz gdybym umiala, napisalabym, ze...
Czas przy Tobie mknie jak rakieta.
A oczy gdy we mnie wpatruja lsnia jak gwiazd miliony.
Powiedzialabym Ci, ze jestes ma osobista trucizna.
Lecz co dnia chetnie sie Toba truje.
Pozwalam obezwladniac moje cialo kawalek po kawalku.
Gdybym tylko umiala...
Niestety nie potrafie.
Wiec powiem krotko.
Moze nie za sensownie.
Nie zbyt doglebnie.
Ale...
Jesli powiem, ze chwile przy Tobie sa zadkie i cenne jak skarb z El Dorado...
Uwierzylbys mi?

Wciaz tu tkwiac.
Nie potrafiac zamknac oczu, by spokojnie zanurzyc sie w magii nocy.
Poprostu siegam do nieba.
Dlonie wyciagam.
Nie slyszysz mnie.
W ciemnosci tone, szukajac sensu.
Chce znalez to co szczescia wiecej da.
Nie na zawsze, bo to nierealna wersja.
Odrobinke.
Bym slodki smak bycia topielcem poczuc mogla.
Lecz ja nie moge.
Zbyt twardo stapam.
Zazadko sie otwieram.
To nie sprawiedliwe, ze ty potrafisz.
A ja?
Siegam w gore, spogladajac przez ramie na twe zamkniete powieki.
Spogladajac na wszystko czym dla mnie jestes.
Tak latwo tutaj krzyczec i rozpaczac.
Na krancu mego malego krolestwa.
I konca nie widac.
Nie widamo do czego to zmierza.
Moze ty wiesz.
Podpowiesz?
Albo lepiej nie.
Sama znajde sens.
Zupelnie sama.
Tak.

Bo lubie ten goszki smak...

Glebsze przemyslenia na marti4e.

Sciskam serce nie dajac mu odetchnac.
Nie pozwalam zaciagnac sie zapachem milosci.
Zadnej, stara nie pozwalam mu sie napawac, nowej nie dopuszcze.
Zamknelam na klucz.
Pukaj sobie.
Wal piesciami.
Chcesz, mozesz i krzyczec.
I tak nikt Ci nie otworzy.
Tylko zlosc sie poteguje.
Na co?
Wiadomo.
Na to, ze milosc odtracam.
Ze spogladam jak ja trace,
Mowiac nowej jednoczesnie nie wchodz.
Poprostu won ode mnie.
W spokoju mnie zostawic, prosze.
Nie, zadam,
Zlam mnie.
Zmien zasady.
Poprostu zmien.
Nie daje sie?
Zmus.
Poprostu skrzywdz by dotarlo.

Czasem pewne decyzje przynosza wewnetrzny spokoj.
To az niesamowi jak po podjeciu decyzji opadaja emocje.
Jak sie czlowiek uspokaja.
I mimo wszystko nie zaluje.
Poprostu.
...
Bo we mnie kryje sie ptak.
Moge byc, ale musze odleciec.
Nie potrafie usiedziec w jednym miejscu.
Zaczynam czuc zniewolenie,
Choc go nie ma.
Poprostu musze.